Een column geschreven door auteur Rik de Lavaletta
‘Ik heb niets tegen homo’s, maar ze moeten het me niet opdringen.’
Ik hoor die zin de laatste jaren steeds vaker. En eerlijk gezegd ben ik er klaar mee, omdat bijna niemand zich nog afvraagt wat opdringen eigenlijk betekent. Dus laten we daar dan maar eens mee beginnen.
Voor mij is het verschil glashelder. Blootstelling is dat je geconfronteerd wordt met het bestaan van iets. Je ziet een regenboogvlag. Je loopt over een regenboogzebrapad. Je kijkt naar een televisieprogramma over homoseksualiteit of transgenderpersonen. Je ziet twee mannen elkaar op een terras een kus geven. Je ontmoet iemand die zegt: ‘Ik heet vanaf vandaag René.’ En dan? Niemand vraagt jou om homo te worden. Niemand probeert jou transgender te maken of jouw overtuigingen te veranderen. Je kunt doorlopen. Je kunt wegkijken. Je kunt een andere zender opzetten. Je kunt zeggen: ‘Prima, René. Tot de volgende keer.’ Dat is geen opdringen. Dat heet leven in een samenleving.
Opdringen is iets totaal anders. Opdringen is aanbellen om iemand te bekeren. Opdringen is huis aan huis jouw waarheid proberen te verkopen. Opdringen is tegen een ander zeggen hoe die zou moeten leven. Opdringen is eisen dat iemand zich aanpast aan jouw normen. Daarom begrijp ik werkelijk niets van het verwijt dat homoseksualiteit zou worden opgedrongen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat een homoseksueel een heteroseksueel homoseksueel probeerde te maken. Natuurlijk maken we weleens een flauw grapje. ‘Hoe weet je zeker dat je hetero bent? Heb je ooit seks gehad met een man?’ Maar iedereen begrijpt dat dit een grap is. Niemand ziet dat als een serieuze poging om iemand te bekeren.
Toch blijft die zin terugkomen. ‘Ik heb er niets op tegen, maar…’ Zodra iemand dat zegt, weet ik eigenlijk al wat er volgt. ‘…ze moeten het me niet opdringen.’
En ik ben daar helemaal klaar mee. Want wat wordt er dan opgedrongen? Dat er een vlag hangt? Dat twee mannen hand in hand lopen? Dat een talkshow één avond aandacht besteedt aan homoseksualiteit? Als een televisieprogramma een avond over boeren maakt, zegt niemand dat boeren worden opgedrongen. Als een uitzending over christenen gaat, zegt niemand dat het christendom wordt opgedrongen. Maar zodra het over homoseksualiteit of genderidentiteit gaat, heet aandacht ineens opdringen. Dat zegt misschien meer over de kijker dan over het programma.
Uiteindelijk blijkt dat woord opdringen bijna altijd iets anders te betekenen. ‘Je mag best homo zijn.’ ‘Je mag best transgender zijn.’ ‘Maar laat het niet zo zien.’ ‘Houd het privé.’ ‘Haal die vlag weg.’ ‘Val mij er niet mee lastig.’ Met andere woorden: wees wie je bent, zolang ik het maar niet hoef te zien. Nee. Dat is geen tolerantie. Dat is gewoon de kast in een modern jasje.
En dan komen we bij de echte vraag. Wie probeert hier eigenlijk wie te veranderen? Ik vraag niemand om homo te worden. Ik vraag niemand om een regenboogvlag op te hangen. Ik vraag niemand om Pride leuk te vinden. Maar er zijn wél mensen die mij vertellen dat ik minder zichtbaar moet zijn. Dat ik mijn vlag moet weghalen. Dat ik mijn leven minder openlijk moet leven. Dat ik anderen er niet mee ‘lastig’ moet vallen.
En dan zouden wij degene zijn die iets opdringen? Zichtbaarheid is geen opdringen. Onzichtbaarheid eisen is dat wel. Sterker nog, dát voldoet aan iedere redelijke definitie van opdringen. Want dan probeer je mijn gedrag te veranderen. Dan probeer je mijn vrijheid kleiner te maken. Dan leg je jouw normen aan mij op. Niet andersom.
En precies daardoor zitten we in een vicieuze cirkel. De agressie tegen LHBTQ+-mensen neemt toe. Dus worden meer mensen zichtbaar. Meer mensen spreken zich uit. Meer mensen worden activistisch. Ik ook. Niet omdat ik radicaler ben geworden, maar omdat de vrijheid kleiner is geworden. Ik ben nog nooit zo activistisch geweest als nu. Niet omdat ik mensen wil overtuigen of iets wil opdringen, maar omdat ik zie dat we achteruitgaan. Omdat ik zie dat mensen weer nadenken voordat ze hand in hand over straat lopen. Omdat jongeren weer twijfelen of ze uit de kast moeten komen. Omdat zichtbaar jezelf zijn blijkbaar opnieuw een discussiepunt is geworden.
En wat is vervolgens de reactie? ‘Zie je wel? Ze dringen zich op.’
NEE!!! WE REAGEREN!!!
We reageren op de groeiende vijandigheid. En vervolgens wordt die reactie gebruikt als bewijs dat we te zichtbaar zijn. Zo houdt iedereen die roept dat het wordt opgedrongen precies het probleem in stand waar hij over klaagt. Dat is de ironie. Ondertussen gaan we langzaam terug naar af. Niet in één keer. Maar stap voor stap. Centimeter voor centimeter. Naar een samenleving waarin homoseksuelen weer vooral onzichtbaar moeten zijn. Waarin ‘vrijheid’ betekent dat je alles mag zijn, zolang niemand het ziet. Waarin ‘tolerantie’ betekent dat je wordt gedoogd zolang je je inhoudt. Dat is achteruitgang.
Misschien moeten we eindelijk eens ophouden met doen alsof de regenboogvlag het probleem is. De regenboogvlag dringt zich niet aan jou op. Jij wilt dat de regenboogvlag zich aan jouw normen aanpast. Dat is het verschil. Mijn bestaan is geen mening. Mijn zichtbaarheid is geen provocatie. En als iemand eist dat ik minder zichtbaar word om zijn ongemak te sparen, dan ben ík niet degene die iets opdringt.
Roze ouderen (55+) vormen een belangrijk speerpunt binnen de komende WorldPride in Amsterdam. Terecht, gezien hun geschiedenis als dragers van de LHBTQI emancipatie. Een keur aan activiteiten voor en door roze ouderen wordt opgezet om te tonen wat er in Nederland is bereikt, om feest te vieren en vooral om uit te wisselen met en te leren van buitenlandse gasten van alle leeftijden. Alle activiteiten zijn te vinden op de 
Vanuit het Amsterdam UMC doen we onderzoek naar zorg voor lhbtiqa+ personen met een ernstige, ongeneeslijke ziekte (zoals kanker, ALS of COPD) en hun naasten. Dit onderzoek is opgezet in samenwerking met onder andere Roze 50+, Roze in Wit en Rutgers en wordt betaald door KWF Kankerbestrijding. Het onderzoek heeft een klankbordgroep waarin lhbtiqa+ personen vertegenwoordigd zijn. We willen jullie graag op de hoogte brengen over dit onderzoek gezien dit wellicht ook een deel van onze lezers aangaat.
Pidi Radio zendt de Pride One Hundred uit op zaterdag 25 juli 2026 vanaf 11:00 uur – dé feestelijke aftrap van WorldPride in Amsterdam. Geniet van een 7 uur durende liveshow met de allerbeste gay classics. Van iconische anthems tot jouw persoonlijke favorieten: jij bepaalt wat we draaien! Stem nu op jouw favoriete nummers en help mee de ultieme Pride Top 100 samen te stellen. Staat jouw nummer er nog niet tussen? Geen probleem! Stuur ons een bericht en we voegen het toe aan de lijst.
Hallo, ik ben Lotte, namens mijn studiegroep van de Reinwardt Academie, Hogeschool van Amsterdamse Kunsten, bij het Waterlooplein, mail ik jullie met de vraag of jullie ons verder zouden kunnen helpen met ons onderzoek.
Wat blijft er buiten beeld als we naar de geschiedenis en collecties van musea en archieven kijken? En belangrijker nog: waarom? In deze tentoonstelling haalt IHLIA verhalen naar voren die lang onzichtbaar zijn gebleven. Buiten Beeld? nodigt je uit om opnieuw te kijken – naar objecten, naar archieven, collecties, en naar de mensen achter deze verhalen. Deze tentoonstelling maakt deel uit van de zesde editie van de Queer Geschiedenismaand in Nederland, een traditie die in 1994 begon in de Verenigde Staten en sindsdien over de wereld is verspreid. Met de introductie van deze jaarlijkse traditie in Nederland brengt IHLIA, samen met de deelnemende organisaties, de nalatenschap en prestaties van de lhbtiqa+-gemeenschap tot leven.
Het Roze Filmdagen festival brengt films samen uit tientallen landen, gemaakt door makers die hun wereld, humor, liefde en lef met ons delen. Daar zijn we trots op; we laten verhalen zien die grenzen overstijgen. In veel van die landen is het voor LGBTQ+ mensen nog steeds niet vanzelfsprekend om veilig zichzelf te zijn. Film is waardevol omdat het een deur opent naar werelden die we anders niet zouden zien.
De maand maart staat, voor het zesde jaar op rij, in het teken van verhalen door de tijd heen van en over mensen die niet passen in de ‘standaard’ ideeën over liefde, gender, sekse en seksualiteit. Samen geven talloze musea, archieven, culturele instellingen en community-initiatieven door het hele land gezicht aan deze maand. Dit door middel van het uitlichten van een collectie-item en/of het organiseren van een activiteit.
In een tijd waarin we later trouwen en relaties sneller eindigen, groeit iets onverwachts: het aantal diamanten huwelijken. Steeds meer stellen bereiken de mijlpaal van zestig jaar samen. Inmiddels vieren in Nederland jaarlijks ruim 17.000 echtparen hun diamanten huwelijk. In de speciale Valentijns documentaire “Eeuwige Liefde” volgt documentairemaker Geertjan Lassche drie echtparen in de aanloop naar hun zestigjarig huwelijk. Drie levens, drie liefdes, drie manieren van samen oud worden.
Uitgaantips voor roze 50-plussers 